The Legend Of Zelda: Twilight Princess

Daar is hij dan: de review van the Legend of Zelda: Twilight Princess (vanaf nu Zelda). De score van de review zal jullie niet verbazen, de Zelda serie is nu eenmaal een van de beste die er is en deze game hoort daar zeker ook bij. Deze review is er daarom ook niet om je te overtuigen. Iedereen die een wii heeft, hoort Zelda te hebben. De review is eerder een ode aan Zelda en om toch te kijken of het nog minpunten heeft.
De game is natuurlijk van Nintendo. Eerst alleen gepland voor de gamecube, maar doordat die het erg slecht deed, werd er een wiiversie gemaakt. Niet alleen werd ons de grootste overworld ooit in een Zelda game beloofd, maar ook meer kerkers, Link speelbaar als wolf en natuurlijk bestuurbaar met de wii remote.

Presentatie:
Het verhaal van Zelda is niet beter dan in de voorgaande games. Alle bekende elementen zitten erin, maar er is nu ook een twilight world. Dat is een helemaal grijze wereld met zwarte, rare vijanden. Je hulpje in deze game komt uit die twilight world. Ze heet Midna en je weet, tot het einde van het spel, heel weinig van haar. Het is een best goed verhaal in ieder geval. Het is echter doordat de presentatie van de game zo goed is, dat je meer in het verhaal zit. Normaal speel je Zelda voor de game, maar nu voor het eerst wilde ik ook echt weten hoe het afliep.
Het eerste positieve aan de presentatie zijn de filmpjes. Er zitten meer filmpjes in dan in voorgaande Zelda games en betrekken je meer bij het verhaal. Ze zijn echt schitterend en helemaal niet zo lang. Verder ziet de hele game er gewoon goed uit. Het is niet oogverblindend mooi, maar wel het mooiste wat we tot nu toe van Nintendo hebben gezien. Verder is het heel belangrijk dat de game speelbaar is. Zelda heeft altijd heel goed gewerkt met een normale controller. De controls ondersteunden altijd de ervaring, zelfs de camera was nooit onhandig. Nu heb je echter een wii remote in plaats van een standaard controller. Ik moet dan wel een waarschuwing geven voor de echte diehard fans van Zelda. In de wii versie is Link namelijk rechtshandig! Dit moet omdat men nu eenmaal de wii remote in de rechterhand vasthoudt. Dit heeft als effect dat de wereld in de gamecube versie gespiegeld is aan de wereld in de wii versie.
Toch raad ik iedereen af de gamecube versie te kopen als je de wii hebt. De controls voor de wii zijn gewoon te goed. Je gebruikt je wii remote om zwaardbewegingen te maken. Er zijn een aantal basismoves die later uitgebreid worden. Zeker in het begin is het heel leuk om die bewegingen te maken. Later worden ze gewoon een gegeven, net alsof je een knop moet indrukken. Je hand kan er wel een beetje moe van worden, na wat lange gevechten achter elkaar. Je gebruikt de remote ook om bijvoorbeeld pijlen te schieten of om te vissen. Dit is allemaal erg goed gedaan. De nunchuck gebruik je om rond te lopen en verder heb je nog een aantal shortcuts en knoppen om in je inventory en de map te komen.
De besturing brengt echt Link zijn en hem niet alleen besturen een stap dichterbij.

Nieuw:
Laten we nu kijken naar de nieuwe elementen. Link kan namelijk in een wolf veranderen. Ook dit werkt weer perfect. Je kan als wolf met dezelfde bewegingen met je remote ongeveer dezelfde moves maken. Maar je kan als wolf ook extra goed ruiken. Je krijgt dan een ander soort van beeld, waarin je bijvoorbeeld geesten of geuren kan zien. Je kan ook door kleine gaten heengraven. Als wolf spelen is zeker erg cool en afwisselend. De game houdt nooit ook op met je te verbazen. Als je bijvoorbeeld een wolf bent bij andere mensen gaan ze gillen en wegrennen of een beetje bibberen. Dit is echt schitterend om te doen in drukke gebieden. Dit soort dingen zitten overal in het spel.
Epona zit er ook in en dat is dan wel niet nieuw, maar wel sterk verbeterd. Je moet namelijk nu ook echt gevechten vanaf je paard leveren, zelfs bazen. Het kan soms iets te hectisch worden met sturen en met je boog schieten tegelijk.
De bekende elementen zitten er ook in. Je zult door de game heen veel wapens herkennen. Gelukkig zijn er ook nieuwe, waarvan een aantal echt geniaal zijn. Er komen ook bekende personages langs (geen Tingle!) en echte Zelda dingetjes, zoals de kippen.

Hyrule en kerkers:
Je brengt je avontuur eigenlijk in twee verschillende vorm door. Ten eerste kun je in gewoon in Hyrule zelf zitten. Het land is inderdaad erg groot, maar ik vind hem toch nog wat te leeg. Er zijn gewoon heel veel lege vlaktes. Ooit zou er een Zelda moeten komen waar altijd wat te beleven is. Gelukkig zijn de velden dan ook niet helemaal leeg, er zijn redelijk wat verschillende dingen te verzamelen en daar moet je soms erg goed voor zoeken. Dat is dan ook het mooie aan Zelda. Als je wilt kun je weinig tijd in Hyrule zelf besteden. Als je snel doorgaat ben je zo weer in een kerker. Maar als je van sidequests houdt, dan kun je echt uren ronddwalen. Het is de perfecte mix. Het tweede deel van het spel zijn dus de kerkers. Hoe kan het anders dan dat die erg goed zijn. Het zijn er namelijk best veel en sommige puzzels zijn heel goed gevonden. Ik moet wel zeggen dat het soms teveel van hetzelfde is geworden. Dat komt omdat je nu al eenmaal heel veel puzzels en vijanden al eens in eerder games hebt gezien. Dat is leuk om te herkennen, maar brengt soms een deja vu gevoel naar boven. Zelfs de thema’s van de kerkers zijn bekend. De begintempel is weer in het woud en er is weer een lastige watertempel zijn daar voorbeelden van. De bazen lijken ook enigszins bekend, maar die zijn zo cool dat dit niet uitmaakt. De baas van de laatste tempel was voor mij het hoogtepunt van de game. De bazen geven echt een hele grote adrenalinerush.

cijfer:95

Review: Resident Evil 4 Wii Edition

Uitgever: Capcom
Ontwikkelaar: Capcom

Genre: Survival-horror
Spelers: 1
Release: 29 juni 2007

Capcom introduceerde ruwweg tien jaar geleden het survival-horror genre op de Playstation met Resident Evil. Hierna verschenen er nog enkele delen voor zowel de Playstation als de DreamCast, waarna men de gehele collectie Resident Evil games als remake of port stuk voor stuk overzette naar de GameCube. Hoewel de angstaanjagende sfeer van de games nog goed geconserveerd was, voelde de gameplay behoorlijk ouderwets aan. Gelukkig besefte Capcom dit zelf ook, en wist men het survival-horror genre als ware te herintroduceren met het haast perfecte Resident Evil 4.

In Resident Evil 4 was de gameplay van de oude series compleet aan de kant gezet, en begon men met een schone lei. De camera werd verplaatst achter de hoofdpersoon, in plaats van een bovenaanzicht. Capcom voegde hier een naadloos aansluitende besturing aan toe, waardoor de speler zich werkelijk ging identificeren met de hoofdpersoon. Niet alleen de gameplay, maar ook de presentatie was van top niveau. Het verhaal boeide tot op de laatste minuut, en werd gepresenteerd in goed geanimeerde tussenfilmpjes. Het spel is tot op de dag van vandaag een van de mooiste spellen voor de paarse kubus; aan werkelijk elk detail in de game was gedacht. Tevens kon het geluid natuurlijk niet achterblijven; in eerdere delen uit de serie waren de voice-actings eerder lachwekkend dan realistisch, maar dat probleem werd gelukkig opgelost door het inhuren van professionele acteurs.
Ingesloten 

Niet alleen werd de gameplay grondig gerenoveerd, maar ook het survival-horror genre zelf werd door Capcom onder de loep genomen. Waar eerdere Resident Evils zich beter lieten vergelijken met een film, vanwege de heftige schrikmomenten, wist Capcom Resident Evil 4 meer als een game neer te zetten. Het zijn namelijk niet de schrikmomenten, maar de lugubere sfeer en de constante angst om ingesloten te worden, die de speler telkens een beklemmend gevoel geven. Dat neemt niet weg dat er een schrikmomenten te vinden zijn in het spel; deze worden door hun spaarzaamheid alleen maar versterkt.

De Wii-afstandsbediening

 

Waarom deze beknopte samenvatting van de GameCube versie? Dit komt omdat de Wii-editie van de game in feite hetzelfde is als de oorspronkelijke versie, op één ding na: de besturing. De Wii versie van het spel leunt logischer wijs op het gebruik van de Wii-afstandsbediening en de Nunchuck, en met recht. Het richten van je wapen voelt niet alleen heel natuurlijk met de Wii-afstandsbediening, maar het maakt het mikken ook veel gemakkelijker. Andere acties, zoals het herladen van je wapen of een snelle mesaanval, zijn ook op een logische manier aan de Wii-afstandsbediening toegewezen, waardoor de gehele besturing een stuk intuïtiever werkt.

Qua verbeteringen gaat het echter niet veel verder dan de besturing. Capcom heeft nog een breedbeeld en 480p modus aan de game toegevoegd, maar dat mag geen naam hebben. Tevens bevat het spel ook de extra missies met Ada (zie screen hierboven), die ten opzichte van de GameCube nieuw waren in de Playstation2 versie. Het hoofdspel is qua opzet echter identiek; geen extra levels, geen (nieuwe) onverwachte plotwendingen en geen nieuwe wapens. Vooral voor degenen die bekend zijn met het spel is het jammer dat Capcom dit besluit heeft genomen, maar voor nieuwkomers maakt het weinig uit. Ook hedendaags is dit nog een dijk van een spel, mede dankzij de heerlijke integratie van de Wii-afstandsbediening. Op audiovisueel vlak is de game immers allesbehalve ouderwets; ook op de Wii behoort het nog tot één van de mooiste spellen. Aldus is de overzetting van deze topper naar de Wii is zonder meer geslaagd te noemen.

score:95